Unagi to japońskie słowo, które oznacza słodkowodnego węgorza. Japończycy najchętniej sięgają po nią latem. Doceniają rybę zwłaszcza za intensywny i nieco słodki smak. Poza tym stanowi ona dla nich symbol siły i energii. Ryba ta od setek lat zajmuje ważne miejsce w kuchni Japonii, szczególnie w regionach Edo (dzisiejsze Tokio), Nagoya i Hamamatsu. Mięso unagi ma delikatną strukturę i wysoką zawartość tłuszczu. Przed przygotowaniem węgorz jest filetowany, oczyszczany z ości, a następnie pieczony na ruszcie.

Jak jeść unagi?

Unagi najczęściej podaje się w formie kabayaki. Filety wielokrotnie smaruje się gęstym sosem tare, po czym ponownie grilluje. Dzięki temu powierzchnia ryby nabiera ciemnobrązowego koloru i lekko karmelowego aromatu. Skład i sposób przygotowania sosu opisujemy dokładniej w haśle Sos unagi. Gotowego węgorza często podaje się na ryżu jako unadon lub w lakowanym pudełku jako unajū.

Niektórzy mylą unagi z anago, jednak to zupełnie dwie inne ryby. Różnica jest wyraźna – pierwsze zawiera więcej tłuszczu, ma bogatszy smak i niemal zawsze podawane jest po obróbce termicznej. Z kolei, anago to ryba delikatniejsza i często serwowane jako składnik sushi nigiri.

W Japonii szczególną popularnością cieszy się spożywanie tej ryby podczas święta Doyo no Ushi no Hi, przypadającego w najgorętszym okresie lata. Tradycja ta sięga XVIII wieku. Węgorz jest ceniony nie tylko za smak, ale również za wysoką zawartość białka, kwasów tłuszczowych omega-3 oraz witamin A, D i B12. Ze względu na skomplikowany cykl życiowy węgorzy i ograniczone zasoby naturalne unagi należy dziś do najdroższych ryb serwowanych w japońskich restauracjach. Na całym świecie uznawany jest za luksusowy składnik sushi.